حسینیه‌ای برای عبادت، آموزش و همراهی

همه چیز از یک روضه خانگی ساده شروع می شود.
مرحوم حاج آقای افتخارزاده سخنران است. حاج حسین کاشانی و همسرش و شاید چند نفر از اهالی محل پای منبر حاج آقا نشسته‌ اند و اشکهایشان جاری است….
در کلبه ی ما رونق اگر نیست صفا هست…
و این شروع داستان است. به همین سادگی و در اوج سادگی.

محرم های بعد هم روضه دوام پیدا می کند. کم کم روضه شلوغ تر می شود. اما از صفای سادگی آن چیزی کم نمی شود. در این سالها حاج حسین آنچه خدایش در جوانی و میانسالی به او عطا کرده؛ در راه خدا بخشیده است.

شاید این خانه تنها سرمایه دوران پیری اش بود، زمانی که با همسرش تصمیم می گیرند آن را وقف حسین علیه السلام و نذر ظهور فرزندش کنند. می گویند این خانه دیگر وقف است و ما هم سالهای پایانی عمر خود را در دو اتاق کنج این خانه‌ مهمان امام حسین خواهيم ماند… ما که سالها میزبان عزاداران حسین بوديم ،حالا مهمانش می شویم.
و چه خوش مهمانی ای بود و چه نیک میزبانی…

مهمان ها عمرشان به سر رسید. اما داستان این محبت حسبنی در بندبند آجرهای این خانه باقی مانده….

درباره واقف:

مرحوم حاج حسین کاشانی فرید (۱۲۹۳-۱۳۷۶) از خیرین و بازاریان تهران بود. زندگی پر برکت وی دارای نکات آموزنده ای است که می تواند چراغ راهی برای نسل های بعد او باشد. او که در کودکی از داشتن پدر محروم شده بود، نتوانست تحصیلات خود را به پایان برساند و برای امرار معاش در نانوایی برادرش و تحت قیمومیت او به سختی روزگار می گذراند تا این که به توصیه یکی از مشتریان نانوایی برای شاگردی راهی بازار تهران شد.‌ او از هر فرصتی برای آموختن استفاده میکرد. صداقت و درستی و در عین حال پایبندی به شرعیات دو ویژگی ای بود که باعث پیشرفت چشمگیر او شد. او هر نکته شرعی را که می آموخت در زندگی اش به کار می‌گرفت و الویت را رضای خدا می دانست. به عنوان مثال زمانی که دانست خرید و فروش کالای شبهه ناک اشکال شرعی دارد و کارفرمایش حاضر به تغییر در سیاست کاری خود نیست، مغازه ای که در آن کار میکرد را به سختی تغییر داد. به مرور زمان و با نشان دادن هوش تجاری و درستی خود توانست سرمایه ای دست و پا کند. اما چون خود را مستطیع اعمال حج دید، راهی این مسیر معنوی که در آن زمان سفری طولانی و پرهزینه بود شد و در این راه دو سوم دارایی اش را هزینه کرد تا واجب الهی را انجام داده باشد. به مرور و با پیدا کردن استقلال مالی و توسعه روزی، وی به انجام امور خیر بیشتر پایبند شد. مشارکت در تاسیس و اداره صندوق های قرض الحسنه، کمک به امور آموزشی دینی، کمک در تاسیس مراکز درمانی؛ بخشی از اقدامات ارزشمند او بود. تاسیس مدرسه احمدیه و مشارکت در راه اندازی مجدد و وقف مدرسه کمال از شاخص ترین تلاش های او در راستای اقدامات آموزشی با رویکرد دینی بود. کمک در بازسازی حرم حضرت رقیه سلام الله علیها و تبدیل آن به وضع کنونی، از یادگار های دیگر ایشان می باشد. وی تقریباً همه داشته های خود را که با زحمت و تلاش خود به دست آورده بود، در راه خدا هزینه کرد و در یکی از آخرین اقداماتش، منزل مسکونی خود را در خیابان ظفر تهران وقف حسینیه نمود و بیان داشت تا پایان عمر در دو اتاق، مهمان مولایمان امام حسین علیه السلام خواهد بود. او در شب عاشورای ۱۳۷۶ به لقای مولایش شتافت. خلوص نیت او در علاقه به اهل بیت به حدی بود که بعد از وفاتش ساختمان شرکتی که تاسیس کرده بود، در اقدامی برنامه ریزی نشده توسط یکی از هیات های ریشه دار بازار خریداری و آن نیز تبدیل به حسینیه شد تا یادگار دیگری از عشق خالصانه او به ائمه اطهار بر جا بماند. روحش شاد و راهش پر رهرو باد .